Er zijn mensen die kunnen omdenken en er zijn omdenkers die kunnen mensen. Het is compleet onwerkelijk om te lezen hoe Ricardo Semler zijn bedrijf bestuurt. Het is voor de zomerserie het einde en ook weer het begin van iets nieuws omdat er zoveel bij te zwijmelen is.
Als ik terugkijk naar de boeken die ik deze zomer heb besproken, kom ik steeds weer bij dezelfde vraag uit: hoeveel controle hebben mensen eigenlijk nodig om goed werk te leveren? In deze serie ben ik langs nogal wat managementideeën gekomen. En opvallend vaak kwam ik uit bij dezelfde kritiek: organisaties proberen gedrag te beheersen met systemen, regels, prikkels en structuren, terwijl daarmee soms precies datgene wordt kapotgemaakt wat je nodig hebt om goed werk te leveren.
Bij The Goal, Good to Great en Management Rewired gaat het eigenlijk meer over ideeën, The Goal is daar nog het breedst in. Maar hoe Semler het bedrijf van zijn vader hervormde en de eindeloze Braziliaanse crisissen liet doorstaan, dat gaat veel verder. Eigenlijk is dit boek een opzichzelfstaande ideologie.
De komende weken wil ik veel dieper op dit boek ingaan, maar dit stukje mag geen lege huls worden natuurlijk. Een prachtig voorbeeld van een standaard managementstuip zijn de financiën. Die zijn altijd verborgen. Terwijl mensen zich echt aan het bedrijf verbonden gaan voelen als ze worden meegenomen in die cijfers. Maar gewoon de cijfers aan de muur hangen, dat werkt niet, want zo eenvoudig is het niet. Semler zegt daarover dat als de gewone werknemers het niet in een oogopslag kunnen begrijpen, de cijfers te ingewikkeld zijn. Dus moet het simpeler. En als het dan nog niet lukt, dan leiden we je op.
Iets wat begint om mensen zich meer betrokken te laten voelen bij het bedrijf, eindigt in een reorganisatie en versimpeling van een manier van werken.
Het zijn geen losse managementtrucjes. Ze komen steeds uit dezelfde overtuiging voort: als je mensen verantwoordelijkheid geeft, moet je ze ook de informatie geven om die verantwoordelijkheid te dragen. En als je ze vervolgens niet vertrouwt, heb je eigenlijk nog steeds niets veranderd.
Daarom krijgt Semler niet één stukje text. Dit is het einde van de zomerserie, maar misschien ook het begin van de interessantste serie tot nu toe. Want bij Semco kun je bijna iedere vanzelfsprekendheid over organisaties oppakken en vragen: moet dit eigenlijk wel?
Ken jij Semco al? En wat vind jij het mooiste, vreemdste of meest radicale voorbeeld van wat Semler heeft gedaan?