Mijn huidige project dwingt me een paar opvattingen te heroverwegen. Je kent het vast wel. Je houdt lang aan iets vast ‘omdat je dat nou eenmaal vindt’ en dan komt er iemand voorbij die je toch weer aan het denken zet. Nu waai ik niet zomaar mee met die wind, dat is wat ze koppig noemen, maar ik ben in beweging.
Wat me voornamelijk dwars zit is wat je ideologisch moet vinden van een persoon die je veracht, alles wat die in zich heeft, daar verzet ik me tegen. En dan duikt zijn naam ineens op in de standtijdkunde van verspanende gereedschappen.
Fredrick Winslow Taylor.
Yuck, yuck, yuck. Genoeg gelogen en genoeg bij elkaar verzonnen om hem blijvend te wantrouwen. Tussen het uitkomen van zijn proefschrift en het blootleggen van alle leugens zat een honderd jaar. In die eeuw heeft juist zijn manier van denken een enorme invloed gekregen op wat we nu management noemen. Kort door de bocht, ik moet er niets van hebben. Heus, er zitten wel wat interessante dingetjes in, maar dat scientific management van Taylor, daar verzet ik me tegen. Waarom? Iets met het niet op waarde schatten van die mens. Menselijke hulpbronnen. Behandel je die human resources zo, dan krijg je precies dat terug. In de kleedkamer een speciaal kastje waar de hersenpan open mag, hersenen eruit, pannetje dicht en zo de werkvloer op.
Maar ik moest ook met mijn neus de boeken in. Een standaardwerk van SECO was de gelukkige: Metal cutting Theories and Models door Ståhl. Afstudeerbegeleider trouwens van Oskar Sörén, die ik dan weer mocht begeleiden. Ergens wist ik het, maar ik heb het weggedrukt, die Taylor heeft naast al het bedrog, ook een leuk boompje opgezet over verwachte standtijd. En dat klopte wel aardig. Daar moest ik echt even over herbezinnen.
Tijdens het schrijven viel het kwartje. Begrijp je een proces goed genoeg, dan vind je de knoppen waaraan je kunt draaien. Meet je de uitkomst, dan kun je bijsturen. Dat werkt verrassend goed bij een snijgereedschap. Maar een mens is geen proces. Die reageert niet alleen op de knoppen die jij denkt te bedienen. Die verzint zijn eigen terugkoppeling. Behandel mensen daarom als mensen en niet als hulpbronnen.