Met de vingertjes, met de vingertjes, met de platte, platte, platte, platte handjes. Jaja zo gaat dat bij mijn neefje in het zwembad. Lekker spetteren in het water… En ik vind het geniaal.
Want water is doodeng, als je er niet mee om kunt gaan. Je hebt alle reden er ver weg van te blijven. En juist met zo’n catchy liedje en dat gespetter overwin je je instinct om te vluchten en zet je iets doodengs om in controle.
En dan nu het bruggetje naar de techniek. Want techniek is doodeng en je hebt alle reden om er ver weg van te blijven. Tenzij je er op jonge leeftijd spelenderwijs mee in aanraking bent gekomen. En daar gaat het denk ik niet helemaal goed.
Want met welke interessante techniek komt de jeugd van tegenwoordig nou nog in contact om lekker in te spetteren? Lego draait tegenwoordig vaak meer om handleidingen volgen dan om zelf iets te bedenken. De Duitser Gabriel Yoran schrijft over waarom je nieuwe mixer kapotgaat en die van je oma het nog steeds doet en waarschuwt voor de normalisering van slechte kwaliteit. Dit gaat verder op een thema dat ook wel ‘enshittification’ wordt genoemd. Hilarisch is het filmpje van de Noorse consumentenbond. Terwijl op de achtergrond een tafelpoot wordt afgezaagd, legt de hoofdrolspeler uit dat zijn baan bestaat uit dingen slechter maken.
Er wordt overdreven in het filmpje, maar het raakt wel ergens aan. Ook die mixer herkennen we meteen. Ik denk dat het heel erg belangrijk is dat mensen over de hele breedte in contact komen met interessante en deugdelijke techniek. Vroeger was zeker niet alles beter, met het lood in de benzine, zwavel in de diesel en fluor in de koelkast. Maar tastbare techniek speelde decennia terug wel een grotere rol. De jeugd toen kwam via pa of ma in contact met techniek: een beurtje aan een auto of prutsten aan hun eigen brommer. Het huidige wegwerpconsumentisme levert producten op die nauwelijks nog bedoeld zijn om te begrijpen, te repareren of zelfs maar open te schroeven.
Ik zou graag willen dat de markt uit zichzelf deugdelijke producten en diensten gaat ontwikkelen, maar zelfs ik ben niet zo naïef. Regeltjes hebben in het verleden wel een einde gemaakt aan bijvoorbeeld loodvergiftiging, zure regen en het gat in de ozonlaag. Regeltjes gaan nieuwe generaties niet ineens een technische richting laten kiezen, maar die regeltjes kunnen wel ingezet worden om de hoeveelheid troep in ons leven te verminderen en gewoon weer goede producten om ons heen te hebben. De gevolgen van gelatenheid en onverschilligheid als reactie op alle troep zijn misschien minder zichtbaar dan die van zwavel, lood en fluor, maar gaan we nog jaren voelen.