We hebben het allemaal wel eens gedaan: Geschoten zonder te vragen. Z’n kop d’r af want het was een belachelijk voorstel. Een jonkie in het bedrijf die vraagt ‘kunnen we dit niet beter zo doen?’ Een vertegenwoordiger die met een product aankomt ‘wat nooit kan werken want wij doen het zus en zo’. Maar hoe vaak was het een kwestie van dat het landende kwartje wat last van vertraging had?
Maar de gevolgen van de reactie zijn er al wel. Die vertegenwoordiger zal er wel tegen kunnen, al is het nooit leuk. Maar dat jonkie, of die ene nieuwe. Hun idee heeft een knauw gehad en voor je het weet, passen ze wel op nog eens iets te opperen. En het kost echt moeite en karakter het nog eens op te brengen iets te zeggen.
En het kan best een slecht idee zijn, maar het kan ook een slecht ontvangst zijn. Al is zelfs dat slechte idee ontstaan. Er zijn observaties gemaakt en daar zijn conclusies uit getrokken en die zijn in het idee verwerkt. Hoe slecht het idee ook is, er is denkwerk bij betrokken geweest en dat is al waardevol. Vuur daarom de wedervraag af, desnoods zonder zelf te denken. Accepteer dat iemand anders andere ervaringen en een andere blik op zaken heeft dan jij.
Probeer achter de keten van denkstappen te komen want ook jij hebt niet de waarheid in pacht en wat maakt het eigenlijk uit? Het pure enthousiasme en plezier dat een intrinsiek sexy oplossing van een ander kan geven vind ik zoveel mooier dan een idee bij mijzelf te houden.
Wees niet bang om jouw idee weg te geven. Ik heb nog nooit een rechtlijnige oplossing gehad. De keren dat een idee van mijn kant goed werd ontvangen, maakte dat weer iets los bij die ander. Wat weer een leegte in mijn voorstelling invulde. En voor je het weet heb je samen iets ontwikkeld waar je later met tranen in de ogen naar staat te kijken. En dan is het aan het volgende laagje in de hiërarchie om dit idee te ontvangen en te vertroetelen…